Ik begon ooit als manager bij D-reizen, een groot callcenter. Zodra ik de nieuwe afdeling had opgezet en alles soepel liep, merkte ik iets: dat hele leidinggeven vond ik eigenlijk helemaal niet zo interessant. Wat ik wél geweldig vond, was nieuwe collega's inwerken, trainingen verzorgen, mensen iets zien leren. Dus nam ik ontslag. Ik deed een tijdje helemaal niks, ging goed bij mezelf te rade en maakte een verlanglijstje. Wat wil ik nou écht?
Vrij snel daarna werd ik gebeld door een headhunter. Of ik wilde spreken met iemand die een trainingsbureau wilde opzetten, specifiek gericht op callcenters. Dat bestond toen nog niet, wat nu gek klinkt maar toen echt zo was. Het gesprek klikte meteen, en drie dagen later waren we met z'n drieën begonnen: Tele'Train. Ik richtte me op communicatie- en managementtrainingen, rondde mijn NLP-opleiding af tot master practitioner en werd uiteindelijk hoofd van alle trainers.
Na drie jaar begon het te schuren. Mensen trainen naar wat een manager wenselijk vindt, dat paste gewoon niet bij mijn visie op coaching. Ik wilde voor mezelf beginnen, maar toen vertrok de directeur. Hij wilde zijn broer, die ik niet bepaald hoog had zitten, als vervanger aanwijzen. Ik besloot te blijven en zelf de boel te runnen.
Ik bakte er helemaal niets van, werd er ongelukkig van, en besloot alsnog mijn ontslag in te dienen wat niet werd geaccepteerd. Ik zat helemaal vast. En toen greep het universum in: een auto-ongeluk. Mijn uitweg, maar bepaald geen fijne manier. Wat volgde was een lange periode van herstel; wat eerst als whiplash werd gediagnosticeerd hield me jarenlang in zijn greep, ik raakte overprikkeld, belandde in de WAO.
Privé veranderde het leven intussen van kleur. Ik kreeg een relatie, werd zwanger, en verhuisde naar Boston. Daar richtte ik me op ons dochtertje en coachte waar nodig mensen om me heen. Na twee jaar kwamen we terug naar Nederland. Na een aantal jaren gingen onze kinderen naar een democratische school waar ik eerst als vrijwilliger aan de slag ging en vrij snel ook als mentor. Ik begeleidde de leerlingen in het vinden van hun passie, hun weg in het leven.
Maar de overprikkeling bleef terugkomen, keer op keer die burn-outverschijnselen. Tot ik het boek van Bessel van der Kolk tegenkwam, 'The Body Keeps the Score'. Dat was een openbaring. Wat leek op een whiplash bleek PTSS. Na een aantal EMDR-sessies kon ik eindelijk weer zonder oordoppen op straat lopen.
Ik ging werken in een gezondheidswinkel, puur om weer onder de mensen te zijn. Toen kwam corona, en mijn lijf schoot opnieuw in de freeze. Mijn contract werd niet verlengd. Logisch in die tijd, maar het sloeg de grond onder mijn voeten vandaan. Wat het me wél gaf, was ruimte; ruimte om te schilderen. En schilderen gaf me inzichten die dieper gingen dan ik al was gegaan met EMDR en lichaamsgerichte therapie. Alles wat ik deed werd lichaamsgerichter: body stress release en workshops Embodied Learning.
Die hele reis, al die lagen, brachten me uiteindelijk naar de Universiteit Maastricht. Daar coach en train ik nu al drie jaar masterstudenten binnen het Premium project.
Ben jij klaar voor een volgende stap? Plan een coachingsgesprek in, en we ontdekken samen wat er mogelijk is.
